અછાંદસ

(૫૦૫) “મલાલાને (નોબલ પુરસ્કાર સ્વીકારતાં) : પ્રૉફેસર મુકેશ રાવલનાં અંગ્રેજી કાવ્યો – ભાવાનુવાદ અને રસદર્શન (૧૨)

William’s Tales (Bilingual Multi Topic Reads)

મલાલાને (નોબલ પુરસ્કાર સ્વીકારતાં)

(ભાવાનુવાદ)

એ.કે.૪૭ની ગોળીઓની વર્ષા તણી એ રમઝટે,
સ્વાત, પાકિસ્તાનના એ દાંતાળા મારગડે,
એકલાઅટૂલાએ જ્યાં ધૈર્ય ધરવું કઠિન,
એવા વનરાવને એ નાનકડી કિશોરી,
નિજ વૅનમાં,
હુમલા સામેના પ્રતિકાર તણો પડકાર ઝીલી લે
ને ન થાય આધીન એ ઘાતકી ઘેલછાઓને;
બની નિ:સંકોચ
અને વળી મુક્ત વિશ્વ તણા મુક્ત માનવીની જ્યમ
રહી નિર્ભયા, ન જરાય ઝૂકતી !
ઊભી રહી અડીખમ વૈષમ્ય સામે સ્મિતસહ
અને ચીંધ્યો મારગ સાવ સાચો જગતને;
શાંતતા અને અધિકાર રક્ષવા,
રહી ઊભી ટટ્ટાર નતમસ્તકે
અને બોલાવ્યો જયજયકાર –
જ્ઞાન, શાંતિ અને જ્યોતિ તણો;
વળી જુલમગાર અને રક્તપાતી શાસન તણા
અંધારા પ્રદેશ મહીં, થઈ મશાલ તું ઊભરી !

– વલીભાઈ મુસા (ભાવાનુવાદક)

* * * * *

To Malala (On receiving the Nobel prize)

Among the bullety bushes of AK 47
where it’s hard to be composed and one
at a forked road in Swat, Pakistan
a tiny girl when attacked in a van
chose to resist…

View original post 546 more words

Advertisements

ગળપણ ગાળવું છે – મુનિરા અમી

(અછાંદસ)

ગળપણ ગાળવું છે;
ઠામ દિલનું ભરાય એટલું.
જીવનમાંથી મીઠાશ તારવવી છે એટલી,
કે મનના કિનારા છલકાય.
દિલની જો સીમાઓ જરા વિસ્તરે,
તો સમાય એમાં દુનિયા આખી.
પણ, મૂંઝવણ છે;
એટલું હમણાં કેમ કરીને વેતરું?
ખબર નથી, મારી હસ્તીની ગાગરમાં
ગોળ એટલો છે ય ખરો;
કે શેકી શકું કંસાર આખા સંસાર માટે?
સૂઝે છે એવામાં કામિયાબ,
કીમિયો કરકસરનો;
કે આયખામાંથી અમી તારવું એટલું,
કે કમ સે કમ,
આત્માની કુલડી ભરાય
એટલું તો શીરીન જરૂર પાકે.
ને પછી જ્યાં કોઈ મન મોળું ભાળું,
ત્યાં ચપટીભર મીઠાશ મૂકી દઉં.
આ પુરવઠો પૂરો એમ પણ પડે,
ને સુખનો શીરો જગત આખું પણ ચાખે;
જો આ જિંદગી, દિલદુણીભર ખાંડની ખંડણી
નિયમિત ભરે;
કાં, ગળપણ ગાળવાની કળા,
જગતમાં હસ્તગત સહુ કરે.

-મુનિરા અમી

(કવયિત્રી મુનિરા અમીની સહમતી અને “Ink and I Poetry”નાસૌજન્યથી અત્રે પ્રસ્તુત)