પરમેશ્વર જોડે પંજો લડાવતો માણસ

‘અભીવ્યક્તી’

10

પરમેશ્વર જોડે પંજો લડાવતો માણસ

                                – દીનેશ પાંચાલ

દુનીયાનું સૌથી હીંસક પ્રાણી કયું?

દુનીયાનું સૌથી લુચ્‍ચું પ્રાણી કયું?

દુનીયાનું સૌથી સુંદર અને બુદ્ધીશાળી પ્રાણી કયું? માનો યા ના માનો પણ આ ત્રણે પ્રશ્નોનો જવાબ એક જ છે માણસ!આ પૃથ્‍વીલોકમાં હેવાનીયત અને ઈન્‍સાનીયતના બધાં ઍવોર્ડ માણસે અંકે કરી લીધાં છે. માણસ સાડા પાંચ ફુટનો જટીલ કુટપ્રશ્ન છે, અને માણસ જ એ કુટપ્રશ્નોનો જવાબ છે. (બચુભાઈના મત મુજબ માણસ આ દુનીયાનો મેનેજીંગ ડીરેક્‍ટર છે. માણસે અવનવી શોધખોળો દ્વારા જે કુનેહથી દરેક કુદરતી રહસ્‍યોની બાંધી મુઠી ખોલવા માંડી છે તે નીહાળી મને હીન્‍દી ફીલ્‍મના વીલનનું સ્‍મરણ થાય છે. એ વીલન પ્રારંભમાં તેના માલીકના દરેક ધંધાકીય રહસ્‍યો જાણી લે છે. પછી ચાલાકી પુર્વક માલીક પાસેથી તેની સમગ્ર મીલકત પડાવી લે છે. માણસે પણ કુદરત જોડે એવી દગાબાજી કરી હોય એવો વહેમ પડે છે.)

અલબત્‌ જીવન અને મૃત્‍યુ જેવી કેટલીક મહત્‍વની મેઈન સ્‍વીચો હજી કુદરતે પોતાના હસ્‍તક રાખી છે. જો કે એમ…

View original post 1,071 more words

Advertisements

ચાલો આપણે અનુકંપાને વૈશ્વિક કરીએ અને આપણાં બાળકોને મુક્ત કરીએ – કૈલાશ સત્યાર્થી

શ્રી કૈલાશ સત્યાર્થી જેઓ બાળઅત્યાચાર, યૌનશોષણ અને બલાત્કાર માટે વર્ષોથી ન કેવળ ભારતમાં પણ ભારત બહાર ઝુંબેશ ચલાવે છે, આજની તારીખમાં તેમણે લાખો બાળકોને બાલમજૂરીમાથી મુક્ત કર્યા છે અને જેની નોંધ વિશ્વભરમાં લેવાઈ છે, તેમની આ પ્રવૃત્તિ માટે તેઓ ૨૦૧૪માં નોબેલ શાંતિ પુરસ્કારથી નવાજાયા હતા. પુરસ્કારપ્રદાન સમારંભમાં તેમણે જે પ્રવચન આપ્યું હતું તે સરાહનીય છે. તેમના અંગ્રેજી પ્રવચનનો ગુજરાતી ભાવાનુવાદ કરવાનો આ પ્રયાસ છે. .

નિરંજન મહેતા

ચાલો આપણે અનુકંપાને વૈશ્વિક કરીએ અને આપણાં બાળકોને મુક્ત કરીએ.

વિશ્વભરનાં મારાં પ્રિય બાળકો, મહામહિમરાજવી મહાનુભાવો, મહાનુભાવો, નોર્વેજિયન નોબેલ સમિતિના માનનીય સભ્યો, વહાલા ભાઈ ટોમ હાર્કિન, ભાઈઓ, બહેનો અને વહાલી પુત્રી મલાલા

શાંતિ અને માનવતાના આ મંચ પરથી પ્રાચીન વિદ્વત્તાવાળા ગ્રંથ વેદના મંત્રને પઠન કરતાં હું અત્યંત આદર અનુભવું છું. આ મંત્ર એક પ્રાર્થના છે, એક પ્રેરણા છે અને એક સંકલ્પ છે જેનામાં માનવતાને માનવકૃત સંકટમાંથી મુક્ત કરવાની ક્ષમતા છે.

ચાલો આપણે સાથે ચાલીએ, વૈશ્વિક પ્રગતિની શોધમાં, જગતના કોઈ પણ ખૂણે કોઈ પણ વ્યક્તિ રહી ન જાય અથવા પાછળ રહી ન જાય, પૂર્વથી પશ્ચિમ, ઉત્તરથી દક્ષિણ.

ચાલો આપણે સાથે બોલીએ, આપણાં માનસ ભેગાં થાય! આપણા પૂર્વજોના અનુભવને આધારે ચાલો આપણે ભેગા મળી જ્ઞાનનું નિર્માણ કરીએ જે બધાને લાભદાયક હોય.

હું મારા માતા-પિતાને, મારી માતૃભૂમિ ભારતને અને ધરતીમાતાને નમન કરું છું.

ભાવુક હૃદય સાથે મને યાદ આવે છે કે હજારો વખત હું મુક્તિ પામ્યો છું, જ્યારે મેં એક બાળકને ગુલામીમાંથી મુક્ત કર્યો છે. એમના ચહેરા પરના પ્રથમ સ્મિતમાં હું ભગવાનના સ્મિતને નિહાળું છું.

હું ભારતના કાલુ કુમાર, ધૂમ દાસ અને આદર્શ કિશોર અને પાકિસ્તાનના ઇકબાલ મસીહની મહત્તમ કદર કરું છું જેમણે બાળકોની મુક્તિ અને ગૌરવ માટે ઉચ્ચતમ ત્યાગ કર્યો. હું આવા સર્વે શહીદો, વિશ્વભરના મારા સાથી કાર્યકરો અને મારા દેશવાસીઓ વતી આ પુરસ્કાર નમ્રતાથી સ્વીકારું છું. ભગવાન બુદ્ધ, ગુરુ નાનક અને મહાત્મા ગાંધીની ભારતની મહાન ભૂમિથી નોર્વે સુધીની મારી સફર વૈશ્વિક શાંતિ અને ભાઈચારાના પુરાતન અને અર્વાચીન બે કેન્દ્રોનાં સંધાણરૂપ છે.

મિત્રો, નોબેલ સમિતિએ ઉદાત્તભાવથી મને પ્રવચન આપવા આમંત્રિત કર્યો પણ હું તેમ કરવા સમર્થ નથી.

હું અહીં ધ્વનિની નીરવતાનું પ્રતિનિધિત્વ કરું છું. નિર્દોષોના રુદનને અને અદૃશ્યતાના મુખને. હું અહીં આવ્યો છું આપણા બાળકોના સ્વપ્નો અને સાદના ભાગીદાર થવા, આપણાં બાળકો, કારણ કે તે બધાં આપણાં બાળકો છે. મેં તેમની દર્દભરેલી અને થાકેલી આંખો જોઈ છે અને મેં તેમના તાકીદના સવાલો સાંભળ્યા છે.

વીસ વર્ષ પહેલાં, હિમાલયની તળેટીમાં હું એક નાના, સુકલકડી બાળકને મળ્યો હતો. તેણે મને પૂછ્યું, ‘શું દુનિયા એટલી ગરીબ છે કે તે મને હથિયાર અને બંદૂકને બદલે એક રમકડું કે પુસ્તક ન આપી શકે?’

હું એક સુદાની બાલસૈનિકને મળ્યો હતો જેનું એક ઉદ્દામ સૈનિકે અપહરણ કર્યું હતું. તેની પ્રાથમિક તાલીમમાં તેણે તેના મિત્ર અને કુટુંબીઓની કતલ કરવાની હતી. તેણે મને પૂછ્યું, ‘મારો શું વાંક?’

બાર વર્ષ પહેલાં કોલમ્બિયાના રસ્તા પર અપહરણ, બળાત્કાર અને ગુલામીનો ભોગ બનેલી એક બાળમાતા મને મળી. મને પૂછ્યું, ‘મને ક્યારેય કોઈ સપનાં મળ્યાં ન હતાં. શું મારા બાળકને તે મળશે?’

બાળકોને તેમના સ્વપ્નોથી વંચિત રાખવાથી વધુ મોટી કોઈ હિંસા નથી.

મારા જીવનનું એક જ ધ્યેય છે કે

દરેક બાળક

બાળક તરીકે મુક્ત રહે,

ઉછેર અને વિકાસ માટે મુક્ત,

ખાવા, ઊંઘવા અને દિવસનો પ્રકાશ જોવા માટે મુક્ત,

હસવા અને રડવા માટે મુક્ત,

રમવા માટે મુક્ત,

જ્ઞાન માટે અને શાળા જવા માટે મુક્ત અને તે બધાથી ઉપર,

સ્વપ્નો જોવા માટે મુક્ત.
દરેક મહાન ધર્મ કહે છે કે બાળકની સંભાળ લો. જીસસ કહે છે, ‘બાળકને મારી પાસે આવવા દો; તેમને અટકાવો નહિ. કારણ પ્રભુનું સામ્રાજ્ય તેમનું છે.’ પવિત્ર કુરાન કહે છે, ‘ગરીબાઈને કારણે તમારા બાળકોની હત્યા ન કરો.’

હું એ સ્વીકારતો નથી કે બધા મંદિરો અને મસ્જિદો અને ચર્ચો અને પ્રાર્થના સ્થળોમાં આપણા બાળકોનાં સ્વપ્નો માટે જગ્યા નથી.

હું એ સ્વીકારતો નથી કે જગત એટલું ગરીબ છે જ્યારે એક અઠવાડિયાનો સૈન્ય પાછળનો ખર્ચ આપણાં બાળકોને શાળાના વર્ગમાં લાવવા પૂરતો છે.

હું એ સ્વીકારતો નથી જ્યારે બધા કાયદા અને બંધારણ, ન્યાયાધીશો અને પોલીસ આપણાં બાળકોનું રક્ષણ ન કરી શકે.

હું એ સ્વીકારતો નથી કે ગુલામીની સાંકળો મુક્તિની તલબથી મજબૂત છે.

હું સ્વીકાર કરવાનો ઇનકાર કરૂં છું.

આવો અસ્વીકાર કરનારા કેટલાય હિંમતવાન, ચેતનાત્મક લોકોની સાથે કામ કરવા હું ભાગ્યશાળી રહ્યો છું. અમે ક્યારેય પણ ધમકી અને હુમલાની સામે નમતું નથી જોખ્યું અને અમે ક્યારેય પણ નહિ નમીએ. બેશક. છેલ્લા બે દસકામાં પ્રગતિ સધાઈ છે. શાળા ન જનારાં બાળકોની સંખ્યામાં અડધોઅડધ ઘટાડો થયો છે. બાળમરણ અને અપોષણમાં ઘટાડો થયો છે અને લાખો બાળમરણને અટકાવાયાં છે. બાલમજૂરોની વૈશ્વિક સંખ્યામાં ૧/૩નો ઘટાડો થયો છે. ભૂલો નહિ, મહાપડકાર હજી રહ્યો છે.

મિત્રો, આજે માનવતાના દ્વારે મોટી કટોકટી છે અસહિષ્ણુતા.

આપણે આપણા બાળકોને શિક્ષણ આપવામાં બૂરી રીતે અસફળ રહ્યા છીએ. એવું શિક્ષણ જે જિંદગીનું તાત્પર્ય અને ધ્યેય તેમ જ સુરક્ષિત ભવિષ્ય આપે. એવું શિક્ષણ જે યુવાઓમાં વૈશ્વિક નાગરિકત્વ માટે સમજણ જગાવે. મને ભય છે કે એ દિવસ દૂર નથી જ્યારે આ અસફળતાનું સમુચિત પરિણામ અપૂર્વ હિંસામાં ફેરવાઈ જશે જે માનવતા માટે આત્મઘાતી બની રહેશે.

છતાં, મલાલા જેવી યુવાપેઢી બધે ઊભી થઈ રહી છે જે હિંસાને બદલે શાંતિને, અતિવાદને બદલે સહિષ્ણુતાને અને ભયને સ્થાને બહાદુરીને પસંદ કરે છે.

સભાઓમાં ચર્ચા અને દૂરથી સલાહો દ્વારા જ કેવળ આનો નિવેડો મળતો નથી. તે તો નાના જૂથો અને સ્થાનિક સંસ્થાઓ અને વ્યક્તિઓમાં સ્થિત છે જે દરરોજ આ સમસ્યાનો સામનો કરે છે, ભલે વિશ્વમાં તેમની ઓળખ ન હોય કે અજાણ હોય.

અઢાર વર્ષ પહેલાં ૧૦૩ દેશોના લાખો મારા ભાઈઓ અને ભગિનીઓએ ૮૦,૦૦૦ કિલોમીટર કૂચ કરી અને એક નવો બાળમજૂરી વિરુદ્ધનો આંતરરાષ્ટ્રીય કાયદો અસ્તિત્વમાં આવ્યો. અમે એ કરી બતાવ્યું છે.

તમે કહેશો: એક વ્યક્તિ શું કરી શકે? મારા બચપણની એક વાર્તા મને કહેવા દો. જંગલમાં એક ભયાનક આગ ફાટી નીકળી હતી. બધાં પ્રાણીઓ ભાગી રહ્યાં હતાં, જંગલના રાજા સિંહ સુદ્ધા. અચાનક સિંહે એક નાના પક્ષીને જંગલ તરફ જતાં જોયું. તેણે પક્ષીને પૂછ્યું, ‘તું શું કરી રહ્યો છે?’ સિંહના આશ્ચર્ય વચ્ચે પક્ષીએ કહ્યું, ‘હું આગ બુઝાવવા માટે જઈ રહ્યો છું.’ સિંહ હસ્યો અને કહ્યું, ‘તારી ચાંચમાં પાણીના નાના બુંદથી તું આગ કેવી રીતે બુઝાવીશ?’ પક્ષી તો મક્કમ હતું અને કહ્યું, ‘હું મારા ભાગનું કામ કરી રહ્યો છું.’

હું અને તમે ઝડપી વૈશ્વિકરણનાં યુગમાં જીવી રહ્યા છીએ. આપણે અતિઝડપી ઇન્ટરનેટ દ્વારા જોડાઈ રહ્યા છીએ. આપણે માલ અને સેવાની આપલે એક જ જાગતિક બજારમાં કરી રહ્યા છીએ. દરરોજ હજારો હવાઈઉડાણો આપણને જગતના દરેક ખૂણા સાથે સંપર્ક કરાવે છે.

પણ એક ગંભીર બીનજોડાણ છે. એ છે અનુકંપાનો અભાવ. ચાલો આપણે વ્યક્તિગત અનુકંપાને વૈશ્વિક હિલચાલમાં બદલીએ. ચાલો આપણે અનુકંપાને વૈશ્વિક બનાવીએ. નિષ્ક્રિય અનુકંપા નહિ પણ બદલાવવાળી અનુકંપા જે ન્યાય, સમાનતા અને મુક્તિ તરફ લઇ જાય છે.

મહાત્મા ગાંધીએ કહ્યું છે, ‘જો આપણે જગતમાં સાચી શાંતિની સમાજ આપવી હોય… તો આપણે બાળકોથી શરૂ કરવું જોઈએ. હું નમ્રતાથી ઉમેરું છું, ચાલો આપણે આપણા બાળકો તરફની અનુકંપા મારફત જગતને જોડીએ.

તે કોનાં બાળકો છે જે ફૂટબોલ સાંધે છે, છતાં તે ક્યારેય તેનાથી રમ્યાં નથી? તેઓ આપણાં બાળકો છે. તે કોનાં બાળકો છે જે પત્થર અને ખનિજનું ખનન કરે છે? તેઓ આપણાં બાળકો છે. તે કોનાં બાળકો છે જે કોકાની ખેતી કરે છે છતાં ચોકલેટનો સ્વાદ નથી જાણતાં? તેઓ આપણાં બાળકો છે.

દેવલી ભારતના એક ગરીબ અને બંધવા મજૂરના ઘરમાં જન્મી હતી. તેને બચાવ્યા પછી મારી ગાડીમાં બેઠા બાદ આઠ વર્ષની તેણે મને પૂછ્યું, ‘તમે શું કામ વહેલા ન આવ્યા?’ તેનો ક્રોધભર્યો સવાલ હજી પણ મને ધ્રુજાવી દે છે – અને દુનિયાને ધ્રુજાવવા માટે શક્તિમાન છે. તેનો પ્રશ્ન આપણા બધા માટે છે. શા માટે આપણે વહેલા ન આવ્યા? આપણે કોને માટે રાહ જોઈએ છીએ? આપણે હજી કેટલી દેવલીઓને મુક્તિમાંથી બાકાત રાખશું? હજી કેટલી બાળાઓ અપહૃત, બંધિયાર અને ધુત્કારપાત્ર થશે? દુનિયાભરનાં બાળકો, દેવલીની માફક આપણી નિષ્ક્રિયતા પર સવાલ કરે છે અને આપણી પ્રક્રિયાઓ પર નજર રાખે છે.

તાકીદની સભાનતા સાથે આપણી સામુહિક પ્રક્રિયાની જરૂરિયાત છે. હર પળ અગત્યની છે, હરેક બાળક અગત્યનું છે, હરેક બાળપણ અગત્યનું છે.

આપણા બાળકોને ઘેરી વળેલ નિરાશાવાદ અને નિષ્ક્રિયતાને હું પડકારું છું. હું આ ચુપકીદીની સંસ્કૃતિને પડકારું છું, હું આ નિષ્પક્ષતાને પડકારું છું.

હું તેથી બધી સરકારોને, આંતરરાષ્ટ્રીય સંસ્થાઓને, વ્યાપારોને, ધર્મગુરૂઓને, સામાજીક જગતને અને આપણામાંના દરેકને બાળકો વિરુદ્ધની ઉદ્દંડતાના પ્રત્યેક પ્રકારને નાબૂદ કરવા આમંત્રું છું. ગુલામી, અપહરણ, બાલવિવાહ, જાતીય સતામણી અને નિરક્ષરતાનું સભ્ય સમાજમાં કોઈ સ્થાન નથી. મિત્રો, આપણે આ કરી શકીએ છીએ.

સરકારોએ બાળકો પ્રત્યેની મૈત્રીભરી નીતિ બનાવવી રહી અને યુવાવર્ગ અને શિક્ષણ માટે રોકાણ કરવું જરૂરી છે.

વેપારી પેઢીઓ નવા ફેરફારોવાળી ભાગીદારી માટે વધુ મોકળી અને જવાબદાર હોવી જોઈએ.

આંતરસરકારી સંસ્થાઓ સાથે મળીને ઝડપી પ્રક્રિયા માટે કામ કરે.

વૈશ્વિક સભ્ય સમાજ “હોતી હૈ-ચલતી હૈ” અને વીખરાયેલ કાર્યસૂચીથી ઉપર ઊઠવો જોઈએ.

ધર્મગુરૂઓ અને સંસ્થાઓ અને આપણે સર્વેએ આપણા બાળકો સાથે ઉભા રહેવું જોઈએ.

આપણે સાહસિક થવું જોઈએ, આપણે મહત્વાકાંક્ષી થવું જોઈએ અને આપણને ઇચ્છાશક્તિ હોવી જરૂરી છે. આપણે આપણાં વચનોને પાળવા જોઈએ.

લગભગ પચાસ વર્ષ પહેલા, મારા શાળાના પ્રથમ દિવસે શાળાના દરવાજે બેઠેલા મારી ઉંમરના, જોડા પોલીશ કરતા એક મોચીના છોકરાને હું મળ્યો. મેં મારા શિક્ષકોને આ સવાલ કર્યા, ‘તે બહાર શું કામ બેઠો છે? તે મારી સાથે શાળામાં કેમ નથી આવતો?’ મારા શિક્ષકો પાસે આના જવાબ ન હતા. એક દિવસ મેં હિંમત કરી તે છોકરાના પિતાને પૂછ્યું. તેણે કહ્યું, ‘સર, મેં તે વિષે ક્યારેય વિચાર્યું નથી. અમે ફક્ત કામ કરવા જન્મ્યાં છીએ.’ મને આથી ત્યારે ગુસ્સો આવ્યો. હજી પણ મને ગુસ્સો આવે છે. મેં ત્યારે પણ પડકાર્યું હતું અને આજે પણ પડકારું છું.

એક બાળક તરીકે મને આવતી કાલનું સ્વપ્ન હતું કે તે મોચીનો છોકરો મારી સાથે મારા વર્ગમાં ભણે છે. હવે તે આવતી કાલ આજ બની છે. હું આજ છું અને તમે આજ છો. આજે દરેક બાળકને જીવનનો હક છે, મુક્તિનો હક છે, તંદુરસ્તીનો હક છે, ભણતરનો હક છે, સુરક્ષિતતાનો હક છે, ગૌરવતાનો હક છે, સમાનતાનો હક છે અને શાંતિનો હક છે.

આજે અંધકારને પેલે પાર હું ચમકતા તારાઓમાં આપણા બાળકોના મલકાતા ચહેરા જોઉં છું. આજે દરેક સાગરના દરેક મોજામાં હું આપણાં બાળકોને રમતાં અને નાચતાં જોઉં છું. આજે હું દરેક છોડ, ઝાડ અને પર્વતમાં પેલા મોચીના નાના છોકરાને મારી સાથે વર્ગમાં બેઠેલો જોઉં છું.

હું ઈચ્છું છું કે તમે તમારી અંદર આજે આ જુઓ અને અનુભવો. મારી વહાલી ભગિનીઓ અને ભાઈઓ, શું આપને કહી શકું કે તમે તમારી આંખોને મીંચી દો અને તમારા હાથને તમારા હૃદય નજીક એક પળ માટે મૂકો? શું તમે તમારી અંદરના બાળકને અનુભવી શકો છે? તો તમારા આ બાળકને સાંભળો, મને ખાત્રી છે કે તમે સાંભળશો.

આજે હું હજારો મહાત્મા ગાંધી, માર્ટીન લ્યુથર કિંગ, અને નેલ્સન મંડેલાને આગેકૂચ કરતા અને આપણને હાકલ કરતા જોઉં છું. બાળકો અને બાલિકાઓ સામેલ થયાં છે. હું સામેલ થયો છું. અમે તમને પણ સામેલ થવા કહીએ છીએ.

ચાલો આપણે ભણતરને સ્વતંત્ર કરીએ.

ચાલો આપણે ન્યાયને જાગતિક કરીએ.

ચાલો સાથે મળી આપણાં બાળકો માટે અનુકંપાને વૈશ્વિક કરીએ.

હું આ સ્થળે અને જગતભરમાં હાકલ કરું છું.

શોષણથી ભણતર તરફ, ગરીબીથી સહસમૃદ્ધિ તરફ, ગુલામીથી મુક્તિ તરફ અને હિંસાથી શાંતિ તરફ કૂચ કરવાં હું હાકલ કરું છું.

ચાલો આપણે અંધકારથી પ્રકાશ તરફ કૂચ કરીએ. ચાલો આપણે નશ્વરતાથી દિવ્યત્વ તરફ કૂચ કરીએ.

ચાલો આપણે કૂચ કરીએ.

-નિરંજન મહેતા

A/602, Ashoknagar(Old),

Vaziranaka, L.T. Road,

Borivali(West),

Mumbai 400091

Tel. 28339258/9819018295

E – mail – Niru Mehta : nirumehta2105@gmail.com

(‘વેબગુર્જરી’ના સૌજન્યથી)

 

આ કેવી અન્ધશ્રધ્ધા!

‘અભીવ્યક્તી’

(તસવીર સૌજન્ય : સંદેશ દૈનીક)

આ કેવી અન્ધશ્રધ્ધા!

– રમેશ સવાણી

તારીખ 31 મે, 2015ને રવીવાર. દાહોદ જીલ્લાના ઝાલોદ સરકારી દવાખાનામાં અરેરાટી ફેલાઈ ગઈ! સીત્તેર વર્ષના મેનચીબેન મનજીભાઈ નીનામા રાતે સુતા હતા ત્યારે તેના શરીર ઉપર કુહાડીના ઘા કોઈએ ફટકાર્યા હતા. હાલત ગમ્ભીર હતી. તે બોલી શક્તા ન હતા. સવારે આઠ વાગ્યે તેના ખોળીયામાંથી જીવ નીકળી ગયો!

મેનચીબેનના શરીર ઉપરના ઘા જોઈને ઝાલોદ પોલીસ સ્ટેશનના સીનીયર પોલીસ સબઈન્સ્પેક્ટરશ્રી. એ.આર.ગઢવી ધ્રુજી ઉઠ્યા. મેનચીબેનનો ડાબો કાન કપાઈ ગયો હતો અને કાન નીચે અઢી ઈંચ પહોળો અને ચાર સેન્ટીમીટર ઉંડો ઘા હતો. જમણા ખભા ઉપર બે ઘા હતા. બન્ને ઘા સાડા ત્રણ ઈંચ લાંબા અને ત્રણ સેન્ટીમીટર ઉંડા હતા. જમણા સાથળ ઉપર ત્રણ ઈંચ પહોળો અને છ સેન્ટીમીટર ઉંડો ઘા હતો. હાડકું કપાઈ ગયું હતું. જમણા પગની પીંડી ઉપર એક ઘા હતો અને હાડકું તથા નસો કપાઈ ગઈ હતી. ડાબા પગની પીંડી ઉપર અઢી ઈંચ લાંબો અને ચાર સેન્ટીમીટર ઉંડો ઘા હતો…

View original post 1,114 more words

સોનુ જોઈએ કસીને… માણસ જોઈએ ફસીને!

‘અભીવ્યક્તી’

9

સોનુ જોઈએ કસીને… માણસ જોઈએ ફસીને!

ચારેક વર્ષ પુર્વેની એક ઘટનાનું સ્‍મરણ થાય છે. એક સુંદર યુવાન રોજ અમારા મીત્ર અરવીંદભાઈ જોડે બસમાં આવજા કરતો. યુવાન શાંત, ઠરેલ અને વીનમ્ર હતો. અરવીંદભાઈ જોડે તેને કોઈ વીશેષ પરીચય નહીં; પણ તે અરવીંદભાઈ માટે બસમાં જગ્‍યા રાખતો. તેના હાથમાં હમ્મેશાં કોઈ પુસ્‍તક રહેતું. કૉલેજની યુવતીઓ પણ એ બસમાં મુસાફરી કરતી; પરન્તુ યુવાન પુસ્‍તકમાં જ મગ્ન રહેતો. ભાગ્‍યે જ  છોકરીઓ તરફ તેનું ધ્‍યાન જતું. અરવીંદભાઈ મનોમન તેની પ્રતીભાથી પ્રભાવીત થયા હતા.

ત્‍યાર બાદ બન્‍યું એવું કે અરવીંદભાઈની બદલી થતાં યુવાન જોડેની મુલાકાતો બન્ધ થઈ. ચારેક વર્ષ બાદ અરવીંદભાઈની દીકરી શ્વેતાના લગ્ન માટે મુરતીયાઓ આવવા લાગ્‍યા. એક દીવસ અરવીંદભાઈના એક દુરના સમ્બન્ધી શ્વેતા માટે પેલા જ મુરતીયાને લઈને આવી ચડ્યા. અરવીંદભાઈને આશ્ચર્ય કરતાં સન્તોષ વધુ થયો. જોયેલો જાણેલો અને અનુભવેલો યુવાન હતો. થોડીક લગ્નવીષયક પુછપરછ કરી અરવીંદભાઈએ દીકરીના લગ્ન કરી દીધાં.

પણ લગ્ન બાદ સાસરેથી આવેલી શ્વેતાએ એવી એવી ફરીયાદો કરી કે અરવીંદભાઈ…

View original post 857 more words

તાવીજ પહેરવાથી શૌહર સારું કમાશે! (REBLOGGED WITH COURTESY FROM ‘ABHIVYAKTI- GOVIND MARU)

“મૌલવીજી! મારું નામ રેશ્મા. આ મારી નાની બહેન સાયરા છે. સાયરા માનસીક અસ્થીર છે. સારવાર ચાલુ છે. તમે નુરહજુરી ઈલમના જાણકાર છો, એવી મને જાણકારી મળી એટલે અમે તમારી પાસે આવ્યા છીએ!”

“રેશ્મા! તમે યોગ્ય જગ્યાએ આવ્યા છો. સાયરાની સ્થીતી મેલીવસ્તુના કારણે થઈ છે. મેલીવસ્તુનો નીકાલ દવાખાનામાં ન થાય. એકસો એકાવન ટકા સારું થઈ જશે. લોકો યુ.કે., યુ.એસ.એ., કેનેડા અને ઓસ્ટ્રેલીયાથી મારી પાસે આવે છે! અશક્ય કશું નથી, બધું શક્ય છે!”

“મૌલવીજી! સાયરાને સારું થઈ જાય તો અમારી ચીંતા ટળે. સાયરા તેર વર્ષની થઈ છતાં તેની માનસીક ઉમ્મર ચાર–પાંચ વર્ષના બાળક જેવી જ છે!”

“રેશ્મા! ચીંતા છોડી દે. સાયરાની જવાબદારી મારી. એવું કોઈ કામ નથી, જે મારાથી ન થાય!ખતરનાક ઈચ્છાધારી વશીકરણ, શત્રુનાશ, ધારેલી વ્યક્તીનું મીલન, સૌતનમુક્તી, એક તરફી પ્રેમ, દારુ છોડાવવા, સન્તાનપ્રાપ્તી, ધંધામાં બરક્ત, છુટાછેડા, પતીપત્ની વચ્ચે અણબનાવ, મન્ત્રતન્ત્ર, મુઠચોટ, સગાઈ, ગુપ્તબીમારી, વીઝામાં વીલમ્બ, બગડેલા સમ્બન્ધ સુધારવા વગેરે સમસ્યાઓનો મારી પાસે ઉકેલ છે. મેં કરેલું કામ કોઈ તોડી શકે નહીં. અને મારી પહેલાં કોઈ કામ કરી બતાવે તો રુપીયા પાંચ લાખનું ઈનામ આપવાની મેં જાહેરાત કરી છે!”

રેશ્મા સાદીકઅલી પટેલ (ઉમ્મર : 21) અંકલેશ્વર તાલુકાના જીતાલી ગામની હતી. તેની શાદી થઈ ગઈ હતી. પતી સાદીકઅલી સાઉથ આફ્રીકામાં ધંધા અર્થે ગયા હતા. રેશ્મા પીયરમાં હતી. નાની બહેનની ચીંતામાં તે જીવ બાળી રહી હતી. તે ઈચ્છતી હતી કે સાયરાને જલદી સારું થઈ જાય! મૌલવીજીના એ શબ્દો ‘એવું કોઈ કામ નથી જે મારાથી ન થાય!’– રેશ્માના હૃદયને ખુબ ગમ્યા! તેણે કહ્યું : “મૌલવીજી! મને શ્રદ્ધા છે. તમારા શબ્દો, આશીર્વાદ હકીકત બને!”

“રેશ્મા! ઉપરવાળો જરુર મદદ કરશે!”

મૌલવીજીએ ગ્લાસમાં પાણી લીધું. ગ્લાસમાં ત્રણ ફુંક મારી. પછી તે પાણી સાયરાને પીવડાવી દીધું! કહ્યું : “રેશ્મા! આવતા શુક્રવારે સાયરાને લઈને આવજે. બીજી વીધી કરવાની જરુર છે!”

મૌલવીજીનું નામ હતું ઈકબાલ અહમદ દેસાઈ (ઉમ્મર : 58). સુરતના તડકેશ્વર વીસ્તારમાં રહેતા હતા. દોરા–ધાગા, તન્ત્રમન્ત્ર દ્વારા ઈલાજ કરતા હતા. તે કાયમ લીલા રંગની વેશભુષામાં રહેતા. ગળામાં ચમકદાર નંગોની ત્રણ–ચાર માળાઓ પહેરતાં. તેમનું વ્યક્તીત્વ ધ્યાનાકર્ષક હતું!

શુક્રવારે રેશ્મા, સાયરાને લઈને મૌલવીજી પાસે આવી, કહ્યું : “મૌલવીજી, છેલ્લાં એક વીકથી સાયરાને સારું રહે છે. તોફાન ઓછા કરે છે! મને વીશ્વાસ બેસી ગયો છે કે સાયરાને જલદી સારું થઈ જશે!”

“રેશ્મા! ઈલમની અસર છે! એવું કોઈ કામ નથી, જે મારાથી ન થાય!”

મૌલવીજીએ કાળો દોરો હાથમાં લીધો. તેના ઉપર ત્રણ ફુંક મારી. પછી તે દોરો સાયરાના જમણા કાંડે બાંધી દીધો! લોબાનનો ધુપ કર્યો. મન્ત્રતન્ત્રની વીધી કરી, કહ્યું : “રેશ્મા, આવતા શુક્રવારે એકલી આવજે. સાયરાને સાથે લાવવાની જરુર નથી. કુટુમ્બના કોઈ એક સભ્ય ઉપર વીધી કરીએ તો પણ બીજા સભ્ય ઉપર અસર થાય છે!”

સાયરાને સાથે લઈને સુરત જવું–આવવું મુશ્કેલ હતું. રેશ્માને શાંતી થઈ. શુક્રવારે રેશ્મા મૌલવીજી પાસે પહોંચી.

મૌલવીજીએ પુછયું : “રેશ્મા! સાયરાને કેમ છે?”

“મૌલવીજી! ઘણો સુધારો છે!”

“થોડા દીવસોમાં સાયરાને સારું થઈ જશે! રેશ્મા, આજે તને જુદા કારણસર મેં અહીં બોલાવી છે!”

“મૌલવીજી! કહો કયું કારણ છે?”

“રેશ્મા! તું ગુપ્તતા! જાળવે તો કહું!”

“મૌલવીજી! કસમ ખાઈને કહું છું. તમે જે કંઈ કહેશો તે કોઈને નહીં કહું!”

“રેશ્મા! સાઉથ આફ્રીકામાં તારા શૌહરને ધંધામાં મુશ્કેલી છે!”

“મૌલવીજી! તમને કઈ રીતે ખબર પડી?”

“રેશ્મા! મન્ત્રતન્ત્રની વીધી દ્વારા મને જાણવા મળ્યું છે!”

રેશમાના ચહેરા ઉપર ચીંતાના વાદળો ઘેરાવા લાગ્યા. તેના કપાળે પરસેવો વળી ગયો. રેશ્માએ કહ્યું : “મૌલવીજી! આનો કોઈ ઉકેલ તમારી પાસે છે?”

“રેશ્મા! ચીંતા કેમ કરે છે? એવું કોઈ કામ નથી, જે મારાથી ન થાય!”

મૌલવીજીએ લોબાનનો ધુપ કર્યો. અગરબત્તીઓ પેટાવી. રેશ્માના માથા ઉપર મોરપીંછની સાવરણી ફેરવી. કાળા રંગના તાવીજ ઉપર ત્રણ ફુંક મારી અને તે તાવીજ રેશ્માના જમણા બાવડા ઉપર બાંધીને મૌલવીજીએ કહ્યું : “રેશ્મા! આ તાવીજ પહેરવાથી શૌહર સારું કમાશે! કોઈ અડચણ નહીં આવે!”

રેશ્માના ચહેરા ઉપર ખુશીઓ આળોટવા લાગી! તેણે મૌલવીજીના સલામ કરીને કહ્યું : “મૌલવીજી! ખરેખર, તમે જે કરી શકો, તે કોઈ ન કરી શકે! તમે મને ચીંતાના દરીયામાં ડુબતી બચાવી લીધી છે!”

“રેશ્મા! એક નાનકડી વીધી બાકી છે. એ વીધી પછી કોઈ ચીંતા જ નહીં રહે! આ વીધી જીતાલી ગામે, તારા નીવાસસ્થાને કરવી પડશે!”

“મૌલવીજી! તમે મારા ઘેર આવશો, એ તો અમારું સદ્ભાગ્ય કહેવાય! મારા માતા–પીતા તમારા દર્શન કરવા આતુર છે! હું તો રાજી–રાજી થઈ જઈશ!”

તારીખ 14 નવેમ્બર, 2011ને સોમવાર. બપોરના ત્રણ વાગ્યે મૌલવીજીએ, રેશ્માના ઘેર પધરામણી કરી. ઘરના સભ્યો આનન્દવીભોર બની ગયા! મૌલવીજીએ કહ્યું : “વીધીમાં બે કલાક લાગશે, ત્યાં સુધી રેશ્મા સીવાયના સૌ સભ્યોને, ઘરથી સો મીટર દુર જઈને ઉભા રહેવાનું છે! વીધી પુરી કર્યા બાદ હું અહીંથી જતો રહું ત્યારે જ તમારે પરત આવવાનું છે!”

ઘરના સૌ સભ્યો નીવાસસ્થાન છોડીને જતા રહ્યા ત્યારે મૌલવીજીએ કહ્યું : “રેશ્મા! આ વીધી ગુપ્ત છે અને બન્ધ રુમમાં જ કરવી પડશે!”

“ભલે. મૌલવીજી!”

“રેશ્મા! આજની વીધી પછી તારા શૌહરની બરકત થશે! શરત એટલી છે કે વીધીની કોઈ વાત ક્યારેય કોઈને કરવાની નથી. સાદીકને પણ નહીં! જો કોઈને ગન્ધ પણ આવશે તો વીધીની અવળી અસર થશે. સાયરા વધુ પાગલ થઈ જશે. રેશ્મા, તારી પણ એવી જ હાલત થઈ જશે! સાદીક તને છોડીને જતો રહેશે!”

“મૌલવીજી! હું કસમ ખાઈને કહું છું. વીધી કાયમ ગુપ્ત જ રહેશે!”

“રેશ્મા! આવી અદ્ભુત પ્રતીબધ્ધતા હોય, આવી શ્રદ્ધા હોય, તો જ વીધી, તન્ત્રમન્ત્રની અસર થાય!”

મૌલવીજીએ બન્ધ રુમમાં વીધીની તૈયારી કરી. તેમણે લીલા રંગની વેશભુષા ઉતારીને એક બાજુએ મુકી. રેશ્મા હેબતાઈ ગઈ. મૌલવીજીએ કહ્યું : “રેશ્મા! સંકોચ છોડી દે! સંકોચ કરીશ તો વીધી બીજી વખત કરવી પડશે!”

“મૌલવીજી! તમે શું કરી રહ્યા છો? આને વીધી કહેવાય?”

“રેશ્મા! આ વીધીનો એક નાનકડો ભાગ છે. વીધી કરવાથી ફાયદો છે, ન કરવાથી કલ્પના ન કરી શકીએ, તેવું નુકસાન થાય!”

“મૌલવીજી! આવું કામ તમે કઈ રીતે કરી શકો? તમારી ઉમ્મર તો જુઓ!”

“રેશ્મા! એવું કોઈ કામ નથી, જે મારાથી ન થાય!”

“મૌલવીજી! તમે સમજ્યા નહીં. હું તમારી દીકરી જેવી છું! દીકરી સાથે આવી વીધી કેમ થઈ શકે?”

રેશ્માનું વીચારતન્ત્ર ખોરવાઈ ગયું. તે બેહોશ થઈ ઢળી પડી. મૌલવીજીએ વીધી પુર્ણ કરી.

તારીખ 01 જાન્યુઆરી, 2012ના રોજ સાદીકભાઈ સાઉથ આફ્રીકાથી પરત ફર્યા. રેશ્માને સાસરીએ તેડી ગયા. અચાનક રેશ્માને ઉલટી થઈ. તેની સાસુને શંકા ગઈ. રેશ્માનું મેડીકલ ચેકઅપ કરાવ્યું. રેશ્માના પેટમાં બે મહીનાનો ગર્ભ હતો! પતી સાદીકભાઈએ રેશ્માને ધરપત આપી. રેશ્માએ જે બન્યું હતું તેનું વર્ણન કર્યું.

અંકલેશ્વર તાલુકા પોલીસ સ્ટેશનના પોલીસ ઈન્સ્પેક્ટર શ્રી. જે. આઈ. વસાવાએ રેશ્માની ફરીયાદ રજીસ્ટર કરી, મૌલવીજીને જેલમાં પુર્યો!

(પીડીતાનું નામ કાલ્પનીક છે)
–રમેશ સવાણી
‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર ‘પગેરું’(19, એપ્રીલ, 2017)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…
લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.
10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile: 99099 26267  e.Mail: rjsavani@gmail.com
અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ   ઈ–મેઈલ :  govindmaru@gmail.com

અદ્ ભુત અરીસો! –રમેશ સવાણી, I.G.P. (Reblogged with courtesy from ‘Abhivyakti- Govind Maru)

“અબ્દુલભાઈ! મારા ઘરમાં ચોરી થઈ છે. કોઈ ચોર ઘરમાંથી પચાસ હજાર લઈ ગયો છે. પોલીસમાં ફરીયાદ કરી પણ પોલીસ પણ ચોર શોધી શકી નથી. મારા પૈસા કયારે પરત મળશે?”

“સરોજબહેન! તમે ચીંતા છોડો. આ સંગીતા ચોરને શોધી કાઢશે!”

“અબ્દુલભાઈ! સંગીતા તો નાની છોકરી છે. બાળક કહેવાય! એ કઈ રીતે ચોરનું પગેરું મેળવી શકે?”

“સરોજબહેન! સંગીતાએ અગાઉ કેટલાય ચોરોની માહીતી આપી છે! થોડાં સમય પહેલાં પોલીસ કમીશનર ઓફીસમાંથી બે પોલીસ અધીકારી આવ્યા હતા. તેઓ ઘરફોડીયાને શોધતાં હતા પણ એનું પગેરું મળતું ન હતું. સંગીતાએ તરત જ ઘરફોડીયાના નામ–ઠેકાણાં કહી દીધાં!”

સરોજબહેનના ચહેરા ઉપર આશાનું કીરણ ફરી વળ્યું. અબ્દુલ કાદર શેખે (ઉમ્મર : 50) સંગીતાને કહ્યું : “બેટી સંગીતા! આ સરોજબહેનના ઘરમાંથી ચોરી કરનાર કોણ છે? હાલએ કઈ જગ્યાએ છે?”

સંગીતાએ અરીસામાં જોઈને કહ્યું : “ચોર દેખાય છે! પાંચ ફુટ ઉંચાઈ છે. શરીરનો રંગ કાળો છે!”

સરોજબહેન સંગીતાને થોડીવાર તાકી રહ્યાં, પછી પુછયું : “સંગીતા! મને તો અરીસામાં કંઈ દેખાતું નથી. તને કઈ રીતે દેખાય છે?”

“સરોજબહેન! આ અરીસો ચમત્કારીક છે. અબ્દુલચાચા છ મહીના પહેલાં અજમેરથી લાવ્યા છે. આ અરીસામાં બીજા કોઈને કંઈ દેખાતું નથી. અબ્દુલચાચાને પણ કંઈ દેખાતું નથી. માત્ર મને જ બધું દેખાય છે!”

“સંગીતા! ચોરનું નામ શું છે? હાલએ કઈ જગ્યાએ છે?”

“સરોજબહેન, ચોરનું નામ છગન છાટકો છે. એની ઉમ્મર પચ્ચીસ વર્ષની છે. હાલ તે કામરેજ ચાર રસ્તાએ ઉભો છે. તેના ખીસ્સામાં ચાલીસ હજાર છે! તેણે કાળું પેન્ટ અને કાળો શર્ટ પહેરેલો છે! સરોજબહેન તમે તાત્કાલીક કામરેજ ચાર રસ્તા પર પહોંચો! ચોર ત્યાં બે કલાક રોકાવાનો છે!”

સરોજબહેન તરત જ રીક્ષામાં બેસી કામરેજ ચોકડી તરફ રવાના થયા.

પછી મીનાબહેન, દક્ષાબહેન, સમજુબહેન, યાસ્મીનબહેન, સતારભાઈ, પરેશભાઈ, ભુપતભાઈ, શંકરભાઈ, ગુલાબભાઈ વગેરેએ સંગીતાને પ્રશ્નો પુછયા. સંગીતાએ અરીસામાં જોઈને જવાબો આપ્યા! કોઈએ એક પ્રશ્ન પુછયો, તો કોઈએ પન્દર પ્રશ્નો પુછયા. પ્રશ્નદીઠ એકતાલીસ રુપીયાઅરીસા પાસે  મુકવાની પ્રથા હતી. છેલ્લા પાંચ મહીનાથી અરીસા પાસે રુપીયાનો ઢગલો થતો હતો! સુરત શહેરમાં જ નહીં; પણ દુરદુર સુધી અદ્ ભુત અરીસાની ચર્ચાએ જોર પક્ડ્યું. મહારાષ્ટ્ર, રાજસ્થાન અને મધ્યપ્રદેશમાંથી લોકો અબ્દુલભાઈના ઘેર આવવા લાગ્યા. સુરતના રુદરપુરા વીસ્તારમાં, બોમ્બે કોલોનીમાં પોતાના પરીવાર સાથે અબ્દુલ શેખ રહેતા હતા. બાજુમાં બચુભાઈ શર્મા રહેતા હતા. સંગીતા (ઉમ્મર : 11) બચુભાઈની દીકરી. અબ્દુલભાઈનો અરીસોઅને તેમાં માત્ર સંગીતાને ખોવાયેલ વસ્તુઓ, ખોવાયેલ વ્યક્તીઓ દેખાતી હતી, એનું અચરજ સૌને થતું હતું!

તારીખ 03 ફેબ્રુઆરી, 2002ને રવીવાર. બપોરના 12:30 થયા હતા. અબ્દુલભાઈના ઘેર એક બહેન આવ્યા. અબ્દુલભાઈએ પુછયું : “બહેન, તમારું નામ?”

“મારું નામ ઝહોરાબહેન સાયકલવાળા છે!”

“શું સમસ્યા છે? આ સંગીતા અરીસામાં જોઈને સચોટ જવાબ આપશે!”

ઝહોરાબેને સંગીતા તફર જોયું. સંગીતાનો નીર્દોષ ચહેરો મરક–મરક હસતો હતો. ઝહોરાબેને પુછયું : “સંગીતા! મારી સમસ્યા જુદી છે!”

“જે હોય તે કહો. આ અરીસો અદ્ભુત છે. જે કંઈ પુછવું હોય તે પુછો તેનો ઉકેલ તે બતાવે છે!”

“સંગીતા, મારા પતીનું નામ ફીરોઝ છે. સાલો દારુડીયો છે! મને મારઝુડ કરે છે! આ મારઝુડ બન્ધ થઈ જાય એવી કોઈ તરકીબ છે?”

સંગીતા ગમ્ભીર બની અરીસાને તાકી રહી. તેના ચહેરા ઉપર હાવભાવ ફરતા રહ્યા. થોડીવારે સંગીતાએ કહ્યું : “જુઓ, ઝહોરાબહેન, ઉપાય સાવ સરળ છે. રસ્તા ઉપર હોય તેવી કોઈપણ દરગાહ ઉપર શુક્રવારે સફેદ ફુલ ચડાવશો તો મારઝુડ સાવ બન્ધ થઈ જશે!”

ઝહોરાબહેન સંગીતાને તાકી રહ્યા, પછી પુછ્યું : “સંગીતા! તારી આટલી નાની ઉમ્મરમાં તને આવું બધું કોણે શીખવ્યું છે?”

“કોઈએ મને શીખવ્યું નથી. આ તો અરીસાની કમાલ છે. મારી દૃષ્ટી અરીસા ઉપર પડે એટલે મને દેખાય છે!”

ઝહોરાબહેન વધુ પ્રશ્નો પુછવા માંગતા હતા પણ અબ્દુલભાઈએ તેમને રોક્યા અને કહ્યું : “ઝહોરાબહેન, બીજા પ્રશ્નો માટે આવતા રવીવારે આવજો. આજે ભીડ વધુ છે. બીજાનો વારો આવવા દો!”

“અબ્દુલભાઈ! હું કલાકથી બેઠો છું. હવે મારો વારો!” ગુણવંતભાઈ ચૌધરી વચ્ચે બોલી ઉઠયા.

“ગુણવંતભાઈ, બોલો તમારી સમસ્યા શું છે? “અબ્દુલભાઈએ સૌને શાંત રહેવા ઈશારો કર્યો. છ–સાત માણસો સંગીતાને તાકી રહ્યા હતા.

ગુણવંતભાઈએ સંગીતાના માથા ઉપર હાથ મુકીને પુછયું : “દીકરી સંગીતા! મારી વીસ વરસની દીકરી પાયલ છેલ્લા ચાર દીવસથી ઘેર આવી નથી. 17 ફેબ્રુઆરીના રોજ પાયલના મેરેજ છે. હું કોઈને મોઢું દેખાડી શકું તેમ નથી! પાયલ કયાં છે? કોની સાથે છે?”

સંગીતા અરીસાને તાકીને કહ્યું : “ગુણવંતકાકા! ચીંતાનો વીષય છે. પાયલ બહુ જ દુઃખી છે. રડે છે!”

“સંગીતા, મને વીશ્વાસ છે કે પાયલ કયારેય રડે નહીં! સંગીતા, તને ઝાખું તો દેખાતું નથી ને? અરીસા ઉપર કપડું ફેરવ. કદાચ સ્પષ્ટ દેખાય!”

સંગીતાએ અરીસા ઉપર કપડું ફેરવી સફાઈ કરી, પછી કહ્યું : “ગુણવંતકાકા, પાયલ બહુ જ રડે છે! એનો અવાજ મને સંભળાય છે! એની બાજુમાં પાંચ ફુટ ઉંચો યુવાન છે. યુવાન શરીરે કાળો છે. તેણે જાંબલી કલરનો શર્ટ પહેર્યો છે. સુરતના રેલવે સ્ટેશને બન્ને બેઠાં છે. મુમ્બઈ જવાની તૈયારીમાં છે! પાયલ ઘેર પરત ફરે તેવું તમે ઈચ્છતા હો તો હાલ નવસારી પહોંચો. મેઈન બજારમાં દરગાહ છે, ત્યાં કાળો દોરો ચડાવો, એક કાળો દોરો તમારા જમણા કાંડે બાંધજો, પાયલ દોડતી–દોડતી ઘરે પરત આવી જશે!’’

એ સમયે, સમસ્યા લઈને આવનારાઓમાં મધુભાઈ કાકડીયા પણ હતા, તેમણે કહ્યું : “અબ્દુલભાઈ, આ અરીસો ખરેખર ચમત્કારીક છે! મને પણ અરીસામાં ઘણું બધું દેખાય છે!”

“મધુભાઈ! તમને તમારું પ્રતીબીમ્બ દેખાતું હશે!”

“અબ્દુલભાઈ! મને તો આ અરીસામાં તમારા તરકટનું પગેરું દેખાય છે! તમે પાડોશીની દીકરીને પૈસા આપીને, એના ભોળપણનો લાભ લઈને તમે ધતીંગ શરુ કરેલા છે. શ્રદ્ધાળુ લોકોને લુંટવાનું બન્ધ કરો!”

“મધુભાઈ! વીચારીને બોલો. હું લોકોને આમન્ત્રણ આપતો નથી. સંગીતા જે કહે છે, તે સાચું છે! એને અરીસામાં જે દેખાય છે તે કહે છે!”

“અબ્દુલભાઈ, સંગીતાને અરીસામાં કંઈ જ દેખાતું નથી. તમે જે શીખવ્યું છે તે સંગીતા બોલે છે! અરીસો કે સંગીતાની દૃષ્ટી ચમત્કારીક નથી! મારા ખીસ્સામાં સો રુપીયાની નોટ છે, તેના નંબર સંગીતા અરીસામાં જોઈને કહી દે તો તમારા અને સંગીતાના પગ ધોઈને, ચરણામૃત પીશ! બોલો છે તૈયારી?”

અબ્દુલભાઈ અને સંગીતા, મધુભાઈ કાકડીયા(સેલફોન : 98255 32234)ને તાકી રહ્યા. પછી બન્નેને પરસેવો વળવા લાગ્યો. મધુભાઈએ કહ્યું : “અબ્દુલભાઈ, આ ઝહોરાબહેન સાયકલવાળા(સેલફોન : 98257 05365), ગુણવંતભાઈ ચૌધરી(સેલફોન : 98251 46374), એડવોકેટ જગદીશભાઈ વક્તાણા(સેલફોન : 94261 15792), એડવોકેટ/નોટરીભરતભાઈ શર્મા(સેલફોન : 98257 10011), અને મારી સાથેના કાર્યકરો ‘સત્યશોધક સભા’, સુરતના સભ્યો છે. અમારું કામ, તરકટનો પર્દાફાશ કરવાનું છે. સરોજબેને સત્યશોધક સભાસમક્ષ ફરીયાદ કરી હતી એટલે અમે સૌ અહીં આવ્યા છીએ! તમે આ કુમળી છોકરીને અવળા રવાડે શા માટે ચડાવો છો?”
––––––––––––––––––––––––––––––
(આવી છેતરામણ થઈ હોય તો, પુરતા પુરાવા સાથે, મધુભાઈ કાકડીયા અને ‘સત્યશોધક સભા’,સુરતના ઉપરોક્ત સભ્યોને તેમ જ મારા ‘અભીવ્યક્તી’ બ્લોગનાhttps://govindmaru.wordpress.com/cck/ પેજ પર ગુજરાત રાજ્યના 12 ‘ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્રો’ અને તેના કાર્યકરોના સેલફોન નમ્બર આપવામાં આવ્યા છે તેઓનો સમ્પર્ક કરવા જણાવાય છે.  …ગો. મારુ)
––––––––––––––––––––––––––––––
અબ્દુલભાઈએ હાથ જોડયા. ઝહોરાબહેન સાયકલવાળાએ કહ્યું : “અબ્દુલભાઈ, મેં લગ્ન જ નથી કર્યા! મારઝુડનો પ્રશ્ન જ નથી. વળી આ ગુણવંતભાઈ ચૌધરીને પાયલ નામની કોઈ દીકરી જ નથી! અદ્ ભુત અરીસો આવો હોય? આવું તુત તમને કઈ રીતે સુઝયું?”

“ઝહોરાબહેન! મને માફ કરો. આ તુત આજથી બન્ધ કરું છું. લેખીત ખાતરી આપું! પૈસાની લાલચમાં આવીને મેં સંગીતાને કેવા પ્રશ્નોમાં શું બોલવું તે શીખવ્યું હતું! પ્રશ્નદીઠ 41/- રુપીયા હું લેતો હતો અને તેમાંથી પ્રશ્નદીઠ દસ રુપીયા સંગીતાને આપતો હતો!”

–રમેશ સવાણી, I.G.P.

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર ‘પગેરું’(01, માર્ચ,2017)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…
લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.
10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile : 99099 26267  e.Mail : rjsavani@gmail.com+

સૌજન્ય : અભીવ્યક્તિ (ગોવીંદભાઈ મારૂ)


 

સમાન નાગરીક ધારાનો વીકલ્પ

‘અભીવ્યક્તી’

સમાન નાગરીક ધારાનો વીકલ્પ

–યાસીન દલાલ

આપણા દેશમાં જુદા જુદા ધર્મ પાળતા લોકો માટે અલગ કાયદો છે. આ બધા કાયદાઓ નાબુદ કરીને એક સમાન નાગરીક ધારો લાગુ કરવાની હીલચાલ શરુ થઈ છે. કૉન્ગ્રેસ પક્ષે એવું કહ્યું છે કે આમાં ઉતાવળ કરવાને બદલે સર્વપક્ષી સમ્મેલન બોલાવીને એમના અભીપ્રાયો લેવા જોઈએ. એ જ રીતે બધા ધર્મના નીષ્ણાતોને બોલાવીને એમના અભીપ્રાયો પણ લઈ શકાય. આપણા દેશમાં ચાર હજારથી વધુ જ્ઞાતીઓ છે અને દુનીયામાં જેટલા ધર્મ છે એ બધાના અનુયાયીઓ ભારતમાં વસે છે. આ જોતા સમાન નાગરીક ધારો લાગુ કરવો એ બહુ મુશ્કેલ વાત છે. ભારતમાં ક્યાંક દુર્યોધનનું મન્દીર છે; તો ઝાંરખંડમાં રાવણની પુજા થાય છે. દક્ષીણમાં તામીલનાડુમાં અમુક લોકો રાવણને નાયક માને છે અને રામને ખલનાયક માને છે. એ જ રીતે મુસ્લીમોમાં સીયા અને સુન્ની ઉપરાન્ત વહાબી પંથ આવેલો છે. પાકીસ્તાનમાં એક વધુ પંથ એહમદીયા એટલે કે કાદીયાની તરીકે ઓળખાય છે.

અમેરીકાની બફેલો યુનીવર્સીટીના પ્રો. કુપ્સે માનવકેન્દ્રી ધર્મનો એક ઢંઢેરો તૈયાર કર્યો છે…

View original post 1,570 more words